20.04.2017

 

Wyznacznikiem terminu siewu niekoniecznie musi być data w kalendarzu, lepiej jest kierować się warunkami pogodowymi i glebowymi. 

Do szybkiego skiełkowania nasiona kukurydzy potrzebują temperatury gleby w wartości co najmniej 8 – 10°C mierzonej na głębokości 5 cm. We wcześniejszym terminie, dla tego przedziału temperatury gleby, możemy wysiewać odmiany kukurydzy o ziarnie typu flint lub zbliżone do flint. Odmiany o ziarnie typu Dent i zbliżonych do typu Dent wymagają cieplejszej gleby. Gleby ciemne ogrzewają się zazwyczaj szybciej niż jasne, a przesuszone szybciej niż mokre. Im cieplej, tym lepiej, gdyż wschody będą szybsze i bardziej wyrównane. Trzeba zwrócić też uwagę na to aby gleba była dobrze przewietrzona, ale nie przesuszona, by zapewnić równomierną wilgotność w strefie ziarniaków. Niskie temperatury nie hamują pęcznienia ziarna, jednak w niskich temperaturach (poniżej 8°C  dla odmian typu flint-dent) nie wykształcają się  korzonek i kiełek. Takie ziarno jest także bardziej podatne na infekcje patogenów i atak szkodników glebowych przez dłuższy okres czasu, niż w glebie dostatecznie ogrzanej. Przymrozki występujące po siewie mogą także doprowadzić do uszkodzeń koleoptylu (pochewki osłaniającej stożek wzrostu), mezokotylu (podziemna część tworzonej łodygi) lub też stożka wzrostu co doprowadza do tego, że roślina ginie lub nie kiełkuje. 

Pomimo tych wszystkich zagrożeń, należy jednak przyznać, że wczesne siewy mają wiele zalet. Zaletą wczesnych siewów kukurydzy jest to, że rośliny w większym zakresie korzystają pozimowych zapasów wody w glebie a co ważniejsze przedłużają okres rozwoju wegetatywnego co pozwala zwiększyć plonowanie. Wcześniejsze wschody roślin umożliwiają lepsze rozwinięcie systemu korzeniowego (temperatura gleby w okresie wiosennym jest wyższa niż powietrza w czasie okresowych spadków temperatury). Ma to pierwszorzędne znaczenie dla efektywnego pobierania składników pokarmowych z gleby zwłaszcza w pierwszych - najbardziej newralgicznych - etapach rozwoju kukurydzy. Umożliwiamy tym samym roślinom szybszą regenerację ewentualnych uszkodzeń spowodowanych chłodami jak i szybszy rozwój wegetatywny przed przejściem do etapu kwitnienia. Kluczowym argumentem przemawiającym za wczesnym siewem jest wilgotność ziarna podczas zbioru. Nie pozbawione racji jest twierdzenie, że „każdy dzień opóźnienia siewu wiosną to konieczność opóźnienia zbioru jesienią o ok. tydzień”. Reasumując: wczesne siewy prowadzą zazwyczaj do zwyżki plonu.

Warto przy wyznaczaniu terminu siewu posiłkować się fenologicznymi wskaźnikami określającymi osiągnięcie przez glebę temperatury odpowiedniej dla siewu kukurydzy. Są to: pełnia - koniec kwitnienia starca zwyczajnego, początek kwitnienia tarniny, czereśni, porzeczki czerwonej, początek kwitnienia mniszka lekarskiego. 

Siew powinno się zaczynać od odmian wczesnych, przeznaczonych na wczesny zbiór. W następnej kolejności należy siać odmiany średnio późne, które dla osiągnięcia dojrzałości wymagają odpowiednio wyższej sumy temperatur. Przy siewach opóźnionych powinno się zastosować odmiany wczesne, ponieważ mają one większą szansę osiągnąć optymalną dojrzałość.

GŁĘBOKOŚĆ I GĘSTOŚĆ SIEWU

Ogólna zasada to: im lżejsze gleby lub późniejszy siew tym głębszy siew powinien być wykonany. Średnia głębokość siewu na glebach lżejszych to 5-6 cm a na glebach cięższych 4-5 cm. Nawet na najsłabszych stanowiskach i mocno przesuszonych glebach (przy opóźnionym siewie) głębokość siewu nie powinna przekraczać 8 cm. Gęstość siewu jest związana 

z przeznaczeniem plantacji i powinna być zgodna z zaleceniami firm hodowlano-nasiennych. Najczęściej przy uprawie odmian ziarnowych wynosi ona 70 – 80 tys. szt./ha a przy kiszonkowych około 90 tys. szt.

 

Przygotował

Edward Rachubiński

Menadżer Produktu Materiał Siewny

 

Na tej stronie używamy ciasteczek, o których możesz poczytać tutaj. Prosimy o ich akceptację